江干古渡傷離情,斷山零落春潮平。
東風料峭客帆遠,落葉夕陽天際明。
戰舸昔浮千騎去,釣舟今載一翁輕。
可憐宋帝籌帷處,蒼翠無菸草自生。
江干古渡傷離情,斷山零落春潮平。
東風料峭客帆遠,落葉夕陽天際明。
戰舸昔浮千騎去,釣舟今載一翁輕。
可憐宋帝籌帷處,蒼翠無菸草自生。
江邊古渡口令人感傷離別之情。
斷裂的山巒零落分布,春潮已平。
東風寒峭,客船的風帆駛向遠方。
落葉紛飛,夕陽西下,天邊明亮。
昔日戰船載著千騎浮江而去。
今日釣舟只載著一位老翁,顯得輕快。
可憐那宋武帝運籌帷幄的地方。
一片蒼翠,沒有煙火,野草自然生長。
By the riverbank, the old ford grieves parting feelings.
Broken hills scattered, spring tide lies calm.
The east wind is chilly, a traveler's sail goes far.
Fallen leaves, setting sun, the sky's edge bright.
War galleys once bore a thousand horsemen away.
A fishing boat now carries one old man, light.
Pitiable the place where Song Emperor planned in tent.
Lush green, no mist or smoke, grass grows of itself.
陸龜蒙於京口懷古,感興亡。
自然對歷史空間的無聲覆蓋,揭示了權力周期的終極歸宿。
描繪京口古渡的荒涼景象,借歷史遺蹟抒發朝代興衰的感慨。
傷離情 · 斷山零落 · 客帆遠 · 宋帝籌帷 · 草自生
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理