坦腹江亭暖,長吟野望時。
水流心不競,雲在意俱遲。
寂寂春將晚,欣欣物自私。
故林歸未得,排悶強裁詩。
坦腹江亭暖,長吟野望時。
水流心不競,雲在意俱遲。
寂寂春將晚,欣欣物自私。
故林歸未得,排悶強裁詩。
坦露腹部在江亭感受暖意
放聲長吟,眺望原野之時。
水流奔湧我心卻不爭競
雲停駐天際意緒也一同遲緩。
寂靜無聲春天即將逝去
萬物欣欣向榮卻各自私顧。
故鄉的林子無法歸去
爲排遣煩悶勉強作詩。
Baring my belly, warm in the riverside pavilion
I chant long, gazing at the wilds.
Water flows, my heart contends not
Clouds linger, my thoughts too are slow.
Silent, silent, spring soon ends
Joyful, joyful, things care for themselves.
To my old woods I cannot return
To dispel gloom, I force myself to compose verse.
杜甫流寓蜀中,春日江邊抒懷。
在自然律動中尋求內心遲滯,是對精神治理的深刻實踐。
詩人在江亭春日野望中,借水流雲在之景抒寫超然心境,卻難掩歸鄉不得的寂寥
坦腹 · 野望 · 排悶
本詩為五言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理