石城昔為莫愁鄉,莫愁魂散石城荒。
江人依舊棹舴艋,江岸還飛雙鴛鴦。
帆去帆來風浩渺,花開花落春悲涼。
煙濃草遠望不盡,千古漢陽閑夕陽。
石城昔為莫愁鄉,莫愁魂散石城荒。
江人依舊棹舴艋,江岸還飛雙鴛鴦。
帆去帆來風浩渺,花開花落春悲涼。
煙濃草遠望不盡,千古漢陽閑夕陽。
石城過去是莫愁女的故鄉
莫愁魂散後石城一片荒涼
江上漁人依舊劃著小船
江岸邊還飛著成雙的鴛鴦
帆船來來去去江風浩渺
花開花落春景令人悲傷
煙霧濃密草色遙遠望不到邊
千古不變的漢陽夕陽悠閑西下
Stone City was once the home of Lady No-Sorrow.
Her soul scattered, Stone City's deserted now.
Boatmen still punt their narrow skiffs as before,
And paired mandarin ducks fly along the shore.
Sails come and go on the vast, windy expanse,
Flowers bloom and fall, spring's mood a mournful trance.
Thick mist, distant grass, a view without an end,
Han Yang's idle sunset through the ages will descend.
詩人憑弔石城遺跡,懷古傷今。
以自然景物的永恆流動,反襯歷史人事消亡,觸及文明認同的深層追問。
描繪石城荒涼景象,借莫愁女傳說抒發歷史滄桑與春逝之悲。
莫愁 · 魂散 · 荒 · 春悲涼 · 千古 · 閒
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理