碧江涼冷雁來疎,閒望江雲思有餘。
秋館池亭荷葉歇,野人籬落豆花初。
無愁自得仙翁術,多病能忘太史書。
聞說故園香稻熟,片帆歸去就鱸魚。
碧江涼冷雁來疎,閒望江雲思有餘。
秋館池亭荷葉歇,野人籬落豆花初。
無愁自得仙翁術,多病能忘太史書。
聞說故園香稻熟,片帆歸去就鱸魚。
碧江寒涼大雁稀疏飛來,
閒望江雲思緒綿綿不絕。
秋日館舍池亭荷葉凋零,
農人籬笆邊豆花初開。
無愁因得仙翁養生之術,
多病卻能忘卻史書煩擾。
聽說故鄉香稻已經成熟,
揚起一片帆回去吃鱸魚。
The green river turns cold, wild geese come sparsely;
Leisurely gazing at river clouds, thoughts linger.
In autumn lodge, pond pavilion, lotus leaves wither,
By rustic fence, bean flowers just begin to bloom.
Free from worry, I've attained the immortal's art;
Often ill, I can forget the historian's books.
Hearing fragrant rice ripens in my hometown,
I'll hoist a sail back for perch fish.
趙嘏秋日於江亭遠望感懷。
歸隱意向背後是對仕宦周期與身份認同的疏離。
描繪秋日江亭閒望所見冷寂景象,抒發歸隱田園之思。
涼冷 · 閒望 · 歸去 · 野人 · 仙翁
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理