董雙成一妙,歷歷韻風篁。
清露鶴聲遠,碧雲仙吹長。
氣侵銀項濕,膏胤漆瓢香。
曲罷不知處,巫山空夕陽。
董雙成一妙,歷歷韻風篁。
清露鶴聲遠,碧雲仙吹長。
氣侵銀項濕,膏胤漆瓢香。
曲罷不知處,巫山空夕陽。
如仙女董雙成般妙絕,
樂聲歷歷,似風過竹篁有韻。
似清露中鶴鳴悠遠,
如碧雲里仙樂綿長。
氣息侵染銀項圈變得溼潤,
膏澤使漆瓢散發芬芳。
一曲終了不知去處,
唯見巫山空對夕陽。
Dong Shuangcheng, a wonder of one,
Clear and distinct, the rhythm in wind through bamboo.
Clear dew, crane cries distant,
Azure clouds, immortal blowing long.
Breath moistens the silver neck-piece damp,
The essence anoints the lacquered gourd fragrant.
The melody ends, its whereabouts unknown—
Mount Wu stands empty in the setting sun.
詠笙樂,引仙女董雙成典故。
仙樂終曲後的空寂,揭示了美好事物難以持存的周期規律。
描繪笙樂清越悠遠,如仙音繚繞,曲終人杳唯余暮色蒼茫的意境。
仙吹 · 曲罷 · 韻 · 香 · 空
本詩為五言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理