秋雨,秋雨。
無晝無夜,滴滴霏霏。
暗燈涼簟怨分離,妖姬不勝悲。
西風稍急喧窗竹,停又續,膩臉懸雙玉。
幾回邀約雁來時,違期,雁歸,人不歸。
秋雨,秋雨。
無晝無夜,滴滴霏霏。
暗燈涼簟怨分離,妖姬不勝悲。
西風稍急喧窗竹,停又續,膩臉懸雙玉。
幾回邀約雁來時,違期,雁歸,人不歸。
秋雨啊,秋雨。
不分晝夜,滴滴答答,細雨紛飛。
對著昏暗的燈光和冰涼的竹蓆,怨恨這分離,美艷的女子悲傷難以自持。
西風漸漸急促,吹打著窗竹喧響,雨聲停了又續,她光潔的臉上掛著兩行珠淚。
多少次相約在鴻雁南歸之時,卻一再誤了期,雁已歸來,人卻沒有歸來。
Autumn rain, autumn rain.
No day nor night, dripping, drizzling in vain.
Dim lamp, cold mat, she grieves over the separation; The beauty is overwhelmed by desolation.
West wind grows urgent, bamboos by window clatter; It stops, then resumes, her sleek face hung with twin pearls of tear-water.
How many times we pledged when wild geese would appear?
Broken the date. Geese return, but not my dear.
閻選創調,寫秋雨懷人。
以自然周期的綿延不絕,映照等待的無限循環與絕望。
描繪秋雨連綿中女子獨守空閨、期盼離人歸來的哀怨場景
分離 · 違期 · 不歸 · 涼簟 · 雙玉
本詩為詞(《河傳》體,長短句),押平聲韻。
東山書院編輯整理