燃燈朝復夕,漸作長年身。
紫閣未歸日,青門又見春。
掩關寒過盡,開定草生新。
自有林中趣,誰驚歲去頻。
燃燈朝復夕,漸作長年身。
紫閣未歸日,青門又見春。
掩關寒過盡,開定草生新。
自有林中趣,誰驚歲去頻。
早晚燃燈誦經
漸漸成了年長之身
紫閣歸期未有
青門外又見春色
掩上房門寒冬過盡
結束禪定草色新生
自有一番林中之趣
誰會驚詫於歲月頻繁逝去
Lamps burn morning and again evening
Gradually I become a man of long years
The purple tower—no day of return
At the blue gate, once more I see spring
Shut behind my gate, the cold passes away
Emerging from meditation, grass grows anew
I possess the forest's delights myself
Who is startled by years departing so often?
僧人無可於新年感懷。
林中趣對歲頻去的淡然,是一種超越時間周期的內在穩定。
詩人通過新年之際的禪居生活,表達對時光流逝的淡然與林中自在之趣。
長年身 · 春 · 歲去頻 · 林中趣
本詩為五言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理