久客逢餘閏,他鄉別故人。
自然堪下淚,誰忍望征塵。
久客逢餘閏,他鄉別故人。
自然堪下淚,誰忍望征塵。
久居異鄉又逢閏月。
在他鄉送別故人。
自然忍不住落下淚來。
誰忍心遙望那遠行的煙塵。
A long sojourn meets an intercalary month.
In a foreign land, I bid farewell to an old friend.
Tears naturally fall.
Who can bear to watch the journey's dust?
王勃羈旅他鄉時贈別。
時間與空間的疊加,深化了漂泊者的認同危機。
久居他鄉的遊子在閏月時節與故人分別,觸景生情而潸然淚下
久客 · 別故人 · 下淚
本詩為五言絕句,押平聲韻。
東山書院編輯整理