一葉初飛日,寒蟬益易驚。
入林慙織細,依樹媿身輕。
大幹時容息,喬枝或借鳴。
心由飲露靜,響為逐風清。
忝有翩翾分,應憐嘒唳聲。
不知微薄影,早晚掛緌纓。
一葉初飛日,寒蟬益易驚。
入林慙織細,依樹媿身輕。
大幹時容息,喬枝或借鳴。
心由飲露靜,響為逐風清。
忝有翩翾分,應憐嘒唳聲。
不知微薄影,早晚掛緌纓。
在第一片樹葉開始飄落的日子,
寒蟬更加容易受驚。
飛入林中,自慚鳴聲如織般細微。
依附樹木,自愧身體如此輕盈。
粗大的樹幹有時容許它歇息。
高高的樹枝或許借給它鳴叫的場所。
內心因飲露而寧靜。
聲響因追風而清越。
我愧有與它一樣翩飛的身份。
應當憐惜它微弱的鳴叫聲。
它不知自己微薄的身影,
早晚會像帽帶垂纓一樣懸掛(指蟬蛻)。
On the day the first leaf flies away,
The cold cicada becomes more easily startled.
Entering the woods, ashamed its weaving is fine.
Leaning on the tree, ashamed its body is light.
The great trunk sometimes allows it rest.
Tall branches perhaps lend it voice.
Its mind grows still from drinking dew.
Its sound becomes clear by chasing the wind.
I undeservedly share its fluttering lot.
Should pity its faint, shrill cry.
Unaware of its own frail shadow,
Morning or evening, it may hang like an official's tassel.
詠物詩,以寒蟬自況。
寒蟬飲露的清高,關乎士人在認同危機中的自我定位。
以寒蟬自喻,借物抒懷,表達對自身微薄處境的感慨與對高潔品格的堅守。
驚 · 愧 · 靜 · 清 · 憐 · 掛
本詩為五言排律,押平聲韻。
東山書院編輯整理