登樓恐不高,及高君已遠。
雲行郎即行,雲歸郎不返。
嗟為樓上人,望望不相近。
若作轍中泥,不放郎車轉。
白日下西山,望盡妾腸斷。
登樓恐不高,及高君已遠。
雲行郎即行,雲歸郎不返。
嗟為樓上人,望望不相近。
若作轍中泥,不放郎車轉。
白日下西山,望盡妾腸斷。
登上高樓還怕不夠高,
等到登高時你已遠去。
雲飄走郎君就跟著走,
雲歸來郎君卻不回還。
可嘆我這樓上的人,
望了又望也無法靠近。
我願化作車轍裡的泥,
不讓郎君的車輪轉向。
白日沉下西山,
望到盡頭我肝腸寸斷。
I climb the tower, fearing it's not high enough,
But when I reach the top, you're already far.
When clouds drift, my lord drifts with them,
When clouds return, my lord does not.
Alas, I am the one upon the tower,
Gazing, gazing, yet never drawing near.
If I could be mud in the rut,
I'd not let your carriage turn away.
The white sun sinks behind western hills,
My gaze exhausted, my heart breaks.
思婦登樓望遠,抒發離別之苦。
展現了情感博弈中個體的無力與執著。
女子登樓遠望行人,雲歸人不歸,愁腸寸斷。
望 · 行 · 歸 · 返 · 斷
本詩為五言古詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理