挼吳絲,雕楚竹,高託天風拂為曲。
一一宮商在素空,鸞鳴鳳語翹梧桐。
夜深天碧松風多,孤窗寒夢驚流波。
愁魂傍枕不肯去,翻疑住處鄰湘娥。
金風聲盡燻風發,冷泛虛堂韻難歇。
常恐聽多耳漸煩,清音不絕知音絕。
挼吳絲,雕楚竹,高託天風拂為曲。
一一宮商在素空,鸞鳴鳳語翹梧桐。
夜深天碧松風多,孤窗寒夢驚流波。
愁魂傍枕不肯去,翻疑住處鄰湘娥。
金風聲盡燻風發,冷泛虛堂韻難歇。
常恐聽多耳漸煩,清音不絕知音絕。
揉搓吳地的絲,雕刻楚地的竹,
高託於天風拂動成曲。
一個個音階在純淨的天空中,
如鸞鳳鳴叫於高聳的梧桐。
夜深天青松風陣陣,
孤窗寒夢被流動的琴音驚擾。
愁緒之魂依偎枕邊不肯離去,
反而懷疑住處鄰近湘水女神。
秋風之聲停盡,暖風開始吹拂,
清冷的韻律在空堂瀰漫難以停歇。
常擔心聽多了耳朵漸生煩厭,
清音不絕,知音卻已斷絕。
Twist Wu's silk strings, carve Chu's bamboo frame,
High-trusting heaven's wind to brush a tune.
Each note, pure in the empty sky, takes aim,
Like phoenix cries from lofty parasol at noon.
Deep night, blue sky, pine winds abound,
Lone window, cold dream, startled by flowing sound.
A sorrowful soul by pillow won't depart,
Doubting my neighbor is the Xiang River's heart.
When autumn winds cease, warm breezes start to blow,
Chill tones fill empty hall, their echoes slow.
I fear much listening wearies the ear in time,
Clear notes persist, but understanding's prime is past its prime.
齊己借風琴抒寫知音難覓之孤寂。
音樂意象暗喻精神認同的尋求與最終落空的生命週期。
詩人借風琴之聲抒發知音難覓的孤寂情懷,以清冷琴音貫穿寒夜幽思。
清音 · 知音絕 · 冷泛 · 愁魂 · 寒夢
本詩為雜言古詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理