拔心草不死,去根柳亦榮。
獨有失意人,恍然無力行。
昔為連理枝,今為斷絃聲。
連理時所重,斷弦今所輕。
吾欲進孤舟,三峽水不平。
吾欲載車馬,太行路崢嶸。
萬物根一氣,如何互相傾。
拔心草不死,去根柳亦榮。
獨有失意人,恍然無力行。
昔為連理枝,今為斷絃聲。
連理時所重,斷弦今所輕。
吾欲進孤舟,三峽水不平。
吾欲載車馬,太行路崢嶸。
萬物根一氣,如何互相傾。
拔了心的草不會死,
去了根的柳樹也能茂盛。
唯獨失意的人,
恍惚無力前行。
過去是連理枝,
如今是斷弦聲。
連理枝那時被看重,
斷弦聲如今被看輕。
我想登上孤舟,
三峽水流不平。
我想乘坐車馬,
太行山路險峻。
萬物根源同爲一氣,
爲何互相傾軋?
Grass plucked by heart does not die,
Willow stripped of root still thrives.
Only the disappointed man,
Is dazed and lacks strength to act.
Once we were branches intertwined,
Now we are the sound of a broken string.
Intertwined branches were valued then,
The broken string is slighted now.
I wish to board a lone boat,
But Three Gorges' waters are rough.
I wish to mount carriage and horse,
But Taihang's road is steep and jagged.
All things stem from one vital breath,
How then do they oppose each other?
孟郊感懷身世,抒寫人生失意與道路艱難。
詩中萬物同源的認知,反襯出現實中人際博弈的殘酷。
以草木榮枯起興,抒發失意孤憤之情,感嘆世態炎涼與人生艱險。
失意 · 孤舟 · 太行 · 萬物 · 傾軋
本詩為五言古詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理