惡詩皆得官,好詩空抱山。
抱山冷殑殑,終日悲顏顏。
好詩更相嫉,劒戟生牙關。
前賢死已久,猶在咀嚼間。
以我殘杪身,清峭養高閑。
求閑未得閑,眾誚瞋虤虤。
惡詩皆得官,好詩空抱山。
抱山冷殑殑,終日悲顏顏。
好詩更相嫉,劒戟生牙關。
前賢死已久,猶在咀嚼間。
以我殘杪身,清峭養高閑。
求閑未得閑,眾誚瞋虤虤。
低劣的詩都能獲得官職,
好詩卻徒然懷抱青山。
懷抱青山,寒冷死寂,
整日面容悲慼。
好詩之間更加互相嫉妒,
如同劍戟在牙關滋生。
前代賢人死去已久,
卻還在被人咀嚼議論。
憑我這殘敗如樹梢的身軀,
以清高峭拔修養閒適。
追求閒適卻未得閒適,
招來眾人喧嚷憤怒的譏嘲。
Bad poems all get official posts,
Good poems vainly embrace the mountains.
Embracing mountains, cold and desolate,
All day long, a face of sorrow.
Good poems envy each other more,
Swords and halberds grow between clenched teeth.
The worthy ancients died long ago,
Yet still are chewed upon.
With my frail, twig-like body,
I nurture lofty leisure in pure austerity.
Seeking leisure, I gain none,
Amid the crowd's snarling, furious reproach.
孟郊抨擊當時文壇不公,自述孤高。
詩以價值倒置現象,切入對文化治理失效的尖銳認知。
詩人以好詩不遇、惡詩得官的對比,抒發懷才不遇的憤懣與孤寂。
惡詩 · 好詩 · 前賢 · 高閒 · 眾誚
本詩為五言古詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理