春光欲暮,寂寞閑庭戶。
粉蝶雙雙穿檻舞,簾卷晚天疎雨。
含愁獨倚閨幃,玉爐煙斷香微。
正是銷魂時節,東風滿院花飛。
春光欲暮,寂寞閑庭戶。
粉蝶雙雙穿檻舞,簾卷晚天疎雨。
含愁獨倚閨幃,玉爐煙斷香微。
正是銷魂時節,東風滿院花飛。
春光即將逝去。
寂靜空曠的庭院門戶。
粉蝶成雙成對穿過欄杆飛舞。
捲起簾幕,看見傍晚天空飄著疏雨。
含著憂愁,獨自倚靠著閨房的帷帳。
玉爐中的香菸已斷,余香微弱。
這正是令人黯然銷魂的時節。
東風吹得滿院落花紛飛。
Spring light is about to fade.
Lonely, the quiet courtyard door.
Powdered butterflies in pairs dance through the railings.
The curtain is rolled up to a sparse evening rain.
Bearing sorrow, alone I lean against the bed curtain.
From the jade burner, smoke ends, fragrance faint.
This is truly the soul-consuming season.
The east wind fills the courtyard with flying blossoms.
暮春閨怨,以景襯情。
在季節治理失效的暮春,個體陷入深度的存在性孤獨。
暮春時節閨中女子獨對空庭飛花的孤寂愁思
暮春 · 獨倚 · 銷魂 · 煙斷香微 · 雙蝶反襯
本詩為詞(清平樂),押平聲韻。
東山書院編輯整理