繡林紅岸落花鈿,故去新來感自然。
絕塞杪春悲漢月,長林深夜泣緗弦。
錦書雁斷應難寄,菱鏡鸞孤貌可憐。
獨倚畫屏人不會,夢魂才別戍樓邊。
繡林紅岸落花鈿,故去新來感自然。
絕塞杪春悲漢月,長林深夜泣緗弦。
錦書雁斷應難寄,菱鏡鸞孤貌可憐。
獨倚畫屏人不會,夢魂才別戍樓邊。
繡錦般的樹林、紅豔的河岸,落下花鈿,
舊物逝去,新景到來,感慨本屬自然。
邊塞春末,對著漢月悲傷,
深林夜半,對著緗色琴絃哭泣。
錦字書信,鴻雁已斷,難以寄送,
菱花鏡中鸞鳥孤影,容顏可憐。
獨自倚著畫屏,無人領會,
夢魂剛剛告別了戍樓那邊。
By embroidered woods, red banks, hair ornaments fall.
The old departing, the new arriving — nature's call.
At frontier's spring end, I grieve under the Han moon.
In deep woods at midnight, the zither weeps its tune.
Broidered letters, with wild geese gone, are hard to send.
Lone phoenix in the mirror — a pitiable end.
Leaning alone on the painted screen, none understands.
My dream soul just parted from the watchtower's lands.
思婦春夜懷遠,抒發孤寂哀怨。
時空阻隔下的身份認同危機,凝結於鏡鸞孤影。
描寫暮春時節女子獨守空閨的孤寂與對戍邊丈夫的思念
紅岸 · 絕塞 · 長林 · 畫屏 · 夢魂
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理