抉天心,開地脈,俘動凌霄拂藍碧。
襄王端眸望不極,似睹瑤姬長歎息。
巫妝不治獨西望,暗泣紅蕉抱雲帳。
君王妬妾夢荊宮,虛把金泥印仙掌。
江濤迅激如相助,十二獰龍怒行雨。
崑崙謾有通天路,九峯正在天低處。
抉天心,開地脈,俘動凌霄拂藍碧。
襄王端眸望不極,似睹瑤姬長歎息。
巫妝不治獨西望,暗泣紅蕉抱雲帳。
君王妬妾夢荊宮,虛把金泥印仙掌。
江濤迅激如相助,十二獰龍怒行雨。
崑崙謾有通天路,九峯正在天低處。
撬開天心,
劈開地脈,
俘獲那搖動雲霄、拂拭碧藍的力量。
楚襄王凝神遠望看不到盡頭,
仿佛看見了瑤姬在長長嘆息。
巫山神女妝容不整,獨自向西眺望,
暗自哭泣,紅蕉花簇擁著雲霞般的帷帳。
君王嫉妒妃妾夢回荊楚宮殿,
徒然用金泥印下仙人的掌印。
江濤迅疾激盪如同相助,
十二條猙獰的巨龍憤怒地行雨。
崑崙山空有通天的道路,
巫山九峯卻正在天幕低垂之處。
Pry open heaven's heart,
Cleave earth's veins,
Capturing motion that stirs the azure sky, brushing blue-green.
King Xiang gazes intently, sight cannot reach the end,
As if seeing the Fairy Yaoji heave a long sigh.
The witch's makeup undone, she gazes west alone,
Silently weeping, red plantains embracing cloud-like curtains.
The king, jealous of his concubine dreaming of Jing Palace,
Vainly stamps the immortal's palm with golden mud.
River waves surge swiftly as if lending aid,
Twelve fierce dragons rage, sending down rain.
Kunlun boasts a path to heaven in vain,
The nine peaks lie precisely where the sky hangs low.
李沇借楚襄王會神女典故,抒寫巫山高峻。
以神女與君王的隔閡,暗喻權力博弈中難以彌合的情感與認同裂隙。
描繪巫山神女傳說與襄王悵惘,借自然奇景抒寫仙凡阻隔之憾。
凌霄 · 襄王 · 仙掌 · 崑崙 · 通天路
本詩為雜言古詩(樂府舊題),押平聲韻。
東山書院編輯整理