男兒事長征,少小幽燕客。
賭勝馬蹄下,由來輕七尺。
殺人莫敢前,鬚如蝟毛磔。
黃雲隴底白雪飛,未得報恩不能歸。
遼東小婦年十五,慣彈琵琶解歌舞。
今為羗笛出塞聲,使我三軍淚如雨。
男兒事長征,少小幽燕客。
賭勝馬蹄下,由來輕七尺。
殺人莫敢前,鬚如蝟毛磔。
黃雲隴底白雪飛,未得報恩不能歸。
遼東小婦年十五,慣彈琵琶解歌舞。
今為羗笛出塞聲,使我三軍淚如雨。
男兒從事遠征,
從小就是幽燕之地的豪客。
在馬蹄下決勝爭雄,
向來不看重七尺之軀。
殺人時無人敢上前,
鬍鬚如刺蝟毛般張開。
隴山下黃雲密布白雪紛飛,
未能報答君恩就不能回歸。
遼東的少婦年方十五,
慣於彈奏琵琶,懂得歌舞。
如今吹起羌笛的出塞曲聲,
使我們三軍將士淚下如雨。
A man goes on a distant campaign,
A youth from Youyan, frontier domain.
He stakes his pride beneath the horse's hoof,
Has always held his life aloof.
In killing, none dare stand before his might,
His bristling beard like hedgehog spines upright.
Yellow clouds o'er the pass, white snowflakes fly,
Until he repays kindness, he won't say goodbye.
A young Liaodong wife of fifteen years,
Skilled with pipa, knowing songs and cheers.
Now plays a Qiang flute's frontier-bound tune,
Making our three armies weep like rain at noon.
李頎寫邊塞將士的勇武與鄉愁。
剛烈與柔情的博弈,揭示了戰爭對個體認同的深刻塑造。
描繪邊塞將士的豪勇與鄉愁,通過遼東少婦的琵琶聲觸發三軍淚雨,展現戰爭背後的柔情與悲涼。
長征 · 報恩 · 出塞
本詩為樂府詩(七言爲主,雜以五言),押平聲韻。
東山書院編輯整理