右軍本清真,瀟灑出風塵。
山陰過羽客,愛此好鵝賓。
掃素寫道經,筆精妙入神。
書罷籠鵝去,何曾別主人。
右軍本清真,瀟灑出風塵。
山陰過羽客,愛此好鵝賓。
掃素寫道經,筆精妙入神。
書罷籠鵝去,何曾別主人。
王右軍本性清高純真
風度瀟灑,超脫於世俗風塵。
山陰的道士來訪
喜愛這位好鵝的賓主。
他拂淨白絹書寫《道德經》
筆法精妙,出神入化。
寫罷便籠鵝而去
何曾與主人作別告辭。
The Right General was pure and true
Unfettered, from worldly dust he withdrew.
A mountain hermit passed by one day
And loved his host who favored geese in play.
On plain silk he transcribed the Daoist lore
His brushwork wondrous, divine to the core.
Finished, he caged the geese and went away
As if from his own host he'd never stray.
李白詠書聖王羲之軼事。
通過交換行爲展現藝術價值對世俗規則的超然認同。
李白讚頌王羲之清真瀟灑的品格與書法入神的藝術境界
清真 · 瀟灑 · 入神 · 掃素 · 籠鵝
本詩為五言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理