蜀僧抱綠綺,西下峨眉峰。
為我一揮手,如聽萬壑松。
客心洗流水,餘響入霜鐘。
不覺碧山暮,秋雲暗幾重。
蜀僧抱綠綺,西下峨眉峰。
為我一揮手,如聽萬壑松。
客心洗流水,餘響入霜鐘。
不覺碧山暮,秋雲暗幾重。
蜀地僧人懷抱著名貴的綠綺琴
從西邊的峨眉山峰上下來
為我揮手彈奏
如同聽到萬壑松濤之聲
客居之心被流水般的琴音洗滌
餘音融入霜天鐘聲
不知不覺青山已籠罩暮色
秋雲暗淡,不知重疊了幾重
A monk from Shu holds his green lute
Descends from the west, Mount Emei's peak
For me, he sweeps his hand to play
Like hearing pines in countless ravines
My traveler's heart is cleansed by flowing streams
The lingering tones merge with frosty bells
Unaware, green mountains dusk descends
Autumn clouds darken, layer upon layer
李白聽蜀地僧人彈琴有感而作。
琴音洗滌客心,完成了從漂泊到內在認同的轉變。
描繪蜀僧彈琴時琴聲如萬壑松濤,令人心境澄澈忘卻時間流逝的意境
揮手 · 客心 · 流水 · 餘響 · 暮色
本詩為五言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理