叔夜嗟幽憤,陳思苦責躬。
在余今失候,枉與古人同。
草深難見日,松迥易來風。
因言得意者,誰復免窮通?
叔夜嗟幽憤,陳思苦責躬。
在余今失候,枉與古人同。
草深難見日,松迥易來風。
因言得意者,誰復免窮通?
嵇康嗟嘆幽深的憤懣,
曹植苦苦責備自身。
如今我也錯失了時機,
徒然與古人境遇相同。
野草深密難以見到日光,
松樹高遠容易招來風聲。
藉此談論領悟真意的人,
又有誰能免於困厄與顯達?
Ji Kang sighed over hidden indignation,
Cao Zhi bitterly blamed himself.
Now I, too, have missed my time,
In vain sharing the ancients' plight.
Deep grass obscures the sun,
Tall pines easily catch the wind.
Those who speak of attaining understanding—
Who among them escapes fortune's shifts?
法琳因護佛抗道被流放前作。
詩人以歷史人物自況,揭示了個人命運在時代周期中的無力感。
詩人借古喻今,表達自身失意處境,並思考命運窮通之理。
失候 · 古人同 · 窮通
東山書院編輯整理