露下天高秋水清,空山獨夜旅魂驚。
疎燈自照孤帆宿,新月猶懸雙杵鳴。
南菊再逢人臥病,北書不至雁無情。
步蟾倚杖看牛斗,銀漢遙應接鳳城。
露下天高秋水清,空山獨夜旅魂驚。
疎燈自照孤帆宿,新月猶懸雙杵鳴。
南菊再逢人臥病,北書不至雁無情。
步蟾倚杖看牛斗,銀漢遙應接鳳城。
白露降下,天空高遠,秋水清澈。
空寂的山中,獨宿之夜,羈旅之魂驚動不安。
稀疏的燈火獨自映照著停泊的孤舟。
一彎新月還懸掛在天邊,伴著搗衣雙杵的聲響。
在南邊再次見到菊花,人卻臥病在牀。
北方的書信沒有到來,鴻雁也如此無情。
踏著月光,倚著手杖,仰望牛斗星宿。
遙遠的銀河仿佛與長安城相接。
Dew falls, sky high, autumn water clear.
In empty mountains, a lone night, the traveler's soul is startled.
A sparse lamp lights my solitary sail at rest.
The new moon still hangs as paired pestles sound.
Southern chrysanthemums greet me again, but I lie ill.
No letters from the north, wild geese heartless.
Stepping by moonlight, leaning on my staff, I gaze at the stars.
The Milky Way afar seems to reach the Phoenix City.
杜甫夔州秋夜獨宿,思念長安。
孤寂夜景背後,是精英對權力中心與個人疏離的深刻認知。
描繪秋夜孤舟漂泊時所見清冷景象與病中思鄉之情
旅魂 · 臥病 · 獨夜 · 雙杵 · 步蟾
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理