舊書稍稍出風塵,孤客逢秋感此身。
秦地謬為門下客,淮陰徒笑市中人。
也聞阮籍尋常醉,見說陳平不久貧。
幸有故人茅屋在,更將心事問情親。
舊書稍稍出風塵,孤客逢秋感此身。
秦地謬為門下客,淮陰徒笑市中人。
也聞阮籍尋常醉,見說陳平不久貧。
幸有故人茅屋在,更將心事問情親。
舊日藏書漸漸拂去塵埃重現。
孤身客旅逢秋日,感懷自身境遇。
在秦地誤作了門下清客。
淮陰人徒然嘲笑市井中的我。
也曾聽聞阮籍常常醉飲。
又見說陳平不會長久貧賤。
幸有故人的茅屋還在。
更要向知心親友傾訴心事。
Old books emerge from dust and strife.
A lone traveler in autumn feels his life.
In Qin, a mistaken guest at the gate.
In Huaiyin, laughed at by market's fate.
I've heard Ruan Ji was often drunk.
They say Chen Ping soon from poverty shrunk.
Luckily, an old friend's thatched hut remains.
To share my heart's concerns, my soul sustains.
崔峒贈詩於失意友人元氏。
詩中用典暗含對個人身份認同困境的深刻體察。
詩人自述漂泊困頓的境遇,幸有故人可傾訴心事
孤客 · 秋 · 故人
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理