富者非義取,樸風爭肯還。
紅塵不待曉,白首有誰閒。
淺度四溟水,平看諸國山。
只消年作劫,俱到總無間。
富者非義取,樸風爭肯還。
紅塵不待曉,白首有誰閒。
淺度四溟水,平看諸國山。
只消年作劫,俱到總無間。
富者不以道義獲取財富,淳樸風尚怎肯回還?
塵世紛擾不待天明,白頭之人有誰得閒?
淺淺度過四海之水,
平靜看盡各國之山。
只需將年歲當作劫難,
衆生終將歸於無間。
Wealth not gained by righteousness, will simple customs ever restore?
The red dust won't wait for dawn, who with white hair finds leisure more?
Shallowly crossing the four seas,
Calmly viewing all nations' peaks.
If years alone become kalpas,
All arrive at the endless same.
曹松對晚唐世風日下的批判。
詩作是對社會財富分配與道德認同危機的深刻反思。
批判不義斂財的世風,感慨人生短暫與世事無常。
義取 · 朴風 · 劫 · 無間
本詩為五言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理