二毛生鏡日,一葉落庭時。
老去爭由我,愁來欲泥誰。
空銷閑歲月,不見舊親知。
唯弄扶床女,時時強展眉。
二毛生鏡日,一葉落庭時。
老去爭由我,愁來欲泥誰。
空銷閑歲月,不見舊親知。
唯弄扶床女,時時強展眉。
鏡中初見白髮的那天,
正是庭院一葉飄落之時。
衰老豈能由我做主?
愁緒襲來又能粘著誰。
白白消磨這閒散歲月,
見不到舊日的親朋知己。
唯有逗弄扶牀學步的小女,
時時勉強舒展眉頭。
The day grey hairs appear in the mirror,
Is when a leaf falls in the courtyard.
Growing old, can I resist it?
When sorrow comes, whom can I cling to?
Vainly idling away the leisurely years,
No longer seeing old friends and kin.
Only playing with the toddler girl by the bed,
Now and then forcing myself to raise my brows.
白居易晚年感懷衰老與孤寂。
面對生命周期的必然,在親情中尋求短暫慰藉。
詩人通過秋日鏡中白髮、落葉等意象,抒發年華老去、親友疏離的孤寂愁緒,唯以幼女相伴強顏歡笑。
老去 · 愁 · 空銷 · 不見 · 強展眉
本詩為五言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理