雲興惠山頂,雨放太湖腳。
初愁望中遠,忽在頭上落。
白羽障烏巾,衣袖已沾渥。
歸來看簷溜,如瀉萬仞壑。
霆裂大瑤甕,電縈濕銀索。
須臾水平階,花塢失半角。
定知秧疇滿,想見田父樂。
向來春夏交,旱氣亦太虐。
山川已徧走,雲物竟索寞。
雙鬢愁得白,兩膝拜將剝。
早知有今雨,老懷枉作惡。
雲興惠山頂,雨放太湖腳。
初愁望中遠,忽在頭上落。
白羽障烏巾,衣袖已沾渥。
歸來看簷溜,如瀉萬仞壑。
霆裂大瑤甕,電縈濕銀索。
須臾水平階,花塢失半角。
定知秧疇滿,想見田父樂。
向來春夏交,旱氣亦太虐。
山川已徧走,雲物竟索寞。
雙鬢愁得白,兩膝拜將剝。
早知有今雨,老懷枉作惡。
雲氣從惠山頂上升起,
雨水在太湖腳下傾瀉。
起初還愁它遠在天邊,
忽然已在頭頂上落下。
白色的雨幕遮住了黑色的頭巾,
衣袖早已被雨水沾溼。
回家來看屋簷下的水流,
如同傾瀉進萬丈深谷。
雷霆仿佛劈開了巨大的玉甕,
閃電像纏繞的溼銀繩索。
片刻之間雨水就漫平了台階,
花塢的一角都被淹沒不見。
想必田裡的秧苗已灌滿水,
可以想見老農的喜悅。
以往春夏交替的時候,
旱情也太過肆虐。
我已走遍了山川祈雨,
雲物卻始終沉寂無應。
雙鬢因憂愁而變白,
兩膝跪拜將要磨破。
早知道會有今日這場雨,
我這老懷何必白白煎熬。
Clouds rise atop Mount Hui's crest,
Rain pours down at Lake Tai's feet.
At first I fret it's far in sight,
Then suddenly it falls on my head.
White feathers shield my black headscarf,
My sleeves are already soaked through.
Returning home to watch the eaves' flow,
Like a cascade down a ten-thousand-ren ravine.
Thunder cracks the great jade jar,
Lightning coils like a wet silver rope.
In a moment, water levels the steps,
The flower bed loses half its corner.
Surely the rice fields are now full,
I can imagine the farmers' joy.
In the past, at the spring-summer turn,
The drought's cruelty was too severe.
Over hills and streams I've roamed in vain,
Clouds and things remained bleak and still.
My temples turned white with worry,
My knees will be worn from bowing.
Had I known this rain would come today,
My old heart need not have suffered so.
觀察雲雨周期體現古人對自然規律的認知。
描繪惠山起雲、太湖落雨的壯闊自然景象,表現對降雨的期盼。
本詩為五言古詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理