老眼逢春病有花,淋浪醉墨字如雅。
懸知不是唐王播,慚愧高僧護碧紗。
老眼逢春病有花,淋浪醉墨字如雅。
懸知不是唐王播,慚愧高僧護碧紗。
老眼逢著春天,因病而視物昏花,
淋漓的醉墨寫出的字跡如同笨拙的烏鴉。
我自知並非唐代的王播(那樣有才華),
慚愧高僧用碧紗籠罩保護著我的塗鴉。
My aged eyes, meeting spring, see phantom blooms in my ailment,
My drunken ink runs wild, the script as clumsy as a crow's descent.
I know full well I'm not Wang Bo of Tang, famed for his verse,
Ashamed before the monk who guards my scrawl with silk, perverse.
醉墨抒懷是對生命週期流逝的深刻認同與表達。
年老逢春,眼病如花,醉中揮墨,感慨時光。
本詩為七言絕句,押平聲韻。
東山書院編輯整理