兄弟相逢在浙西,問家言客思依依。
已難與汝淒涼別,終不教吾獨自歸。
流落異鄉成老貌,別來無處寄寒衣。
死生今日心方穩,消息相傳總是非。
兄弟相逢在浙西,問家言客思依依。
已難與汝淒涼別,終不教吾獨自歸。
流落異鄉成老貌,別來無處寄寒衣。
死生今日心方穩,消息相傳總是非。
兄弟在浙西偶然相逢。
談起家和客居,思緒依依不捨。
已經很難與你淒涼地分別。
終究不會讓我獨自歸去。
流落異鄉,容貌已然衰老。
分別以來,無處寄送寒衣。
今日談及生死,內心才得安穩。
互相傳遞的消息,總是是非難辨。
Brothers meet again in the west of Zhejiang, by chance.
We speak of home and travels, with a longing glance.
It's hard to part from you in such a dreary state.
Yet I won't let you go back alone, to face your fate.
Drifting in a strange land, our faces aged and worn.
Since we parted, no place to send you clothes forlorn.
Only today, with life and death, my heart finds peace.
News passed between us is always fraught with caprice.
親人相逢的短暫團聚,折射出血緣紐帶對個體認同的支撐。
詩人在浙西與兄弟相逢,互問家鄉與客居情況,充滿了親人久別重逢的複雜情感。
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理