相見盡言貧,能貧得幾人。
文成休送鬼,錢乏那通神。
形瘦何妨鶴,衣懸一任鶉。
饑來眠仰屋,鼻息撼梁塵。
相見盡言貧,能貧得幾人。
文成休送鬼,錢乏那通神。
形瘦何妨鶴,衣懸一任鶉。
饑來眠仰屋,鼻息撼梁塵。
相見時都說自己多麼貧窮,
但真能安於貧賤的又有幾人?
文章寫成也不必用來驅送鬼怪,
錢財匱乏哪能買通神明垂愛。
形體清瘦何妨效仿仙鶴的風姿,
衣衫破舊懸垂就如鶉鳥的毛羽任之。
飢餓時便仰臥屋中凝視房梁,
鼾聲鼻息震動得樑上塵土飛揚。
When we meet, all we speak of is our need;
But how many can truly embrace this creed?
No need to write charms to send demons away,
When lacking wealth, no gods will heed what you say.
A lean frame may yet match a crane's noble air;
My tattered robe hangs loose, like a quail's, I don't care.
Hunger comes, I lie gazing up at the roof's span,
My breath shakes the dust from the beams, as it can.
對貧困的普遍言說背後,隱藏著對財富認同的深層博弈。
通過對話揭示普遍言貧卻少有人真能安貧樂道的世態。
本詩為五言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理