漏淺風微夜未勝,雨雲無跡火雲凝。
簟鋪寒水頻移枕,帳卷輕煙更背燈。
沃頂幾思金掌露,滌煩誰借玉壺冰。
蘭臺知有披襟處,宋玉多才獨自登。
漏淺風微夜未勝,雨雲無跡火雲凝。
簟鋪寒水頻移枕,帳卷輕煙更背燈。
沃頂幾思金掌露,滌煩誰借玉壺冰。
蘭臺知有披襟處,宋玉多才獨自登。
漏壺水淺,微風輕拂,夜色尚未深沉,
雨雲了無痕跡,火雲彷彿凝結不動。
竹蓆鋪在寒涼的水邊,我頻頻移動枕頭,
捲起輕煙般的帳幔,再次背對著燈盞。
為清涼頭頂,幾次想起金掌承露的仙液,
要滌除煩悶,誰能借我玉壺中的寒冰?
蘭臺之上,自有可以敞開衣襟乘涼的地方,
宋玉那樣多才,卻獨自一人登臨。
The water-clock runs shallow, breeze is faint, night not yet deep,
Rain clouds have left no trace, fire clouds congeal in sleep.
On mat spread over chilly water, I shift my pillow oft,
Curtains roll up light mist, I turn my back to lamp aloft.
To cool my head, I long for dew from golden palm's embrace,
To wash away my cares, who lends the jade pot's ice with grace?
The Orchid Terrace knows a place where robes are opened wide,
Song Yu, so full of talent, climbs there by himself inside.
自然現象的週期變化,映照出個體對環境的無力感。
描繪夏夜悶熱難耐、風雨不至的沉悶景象,隱含詩人內心的焦躁與期盼。
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理