臘雪初銷上古臺,桑郊向日綵旗開。
山橫南陌城中見,春逐東風海上來。
老去每驚新歲換,病多能使壯心摧。
自嗟空有東陽瘦,覽物慙無八詠才。
臘雪初銷上古臺,桑郊向日綵旗開。
山橫南陌城中見,春逐東風海上來。
老去每驚新歲換,病多能使壯心摧。
自嗟空有東陽瘦,覽物慙無八詠才。
臘月的雪剛剛在古台上消融,
桑田郊野向著太陽彩旗招展。
橫亘在南邊道路上的山巒從城中可見,
春天追逐著東風從海上到來。
年老時每每驚覺新歲更替,
多病常能使壯心摧折。
自嘆空有沈約般的東陽瘦損,
觀覽景物慚愧沒有八詠之才。
Year-end snow first melts on ancient tower high,
By mulberry fields, sunward bright banners fly.
Southern paths' hills seen from within the town,
Spring chases eastern winds from sea to crown.
Aging, each new year's change brings a start,
Illness oft crushes a once-stout heart.
I sigh, gaunt as Shen Yue in Dongyang days,
Shamed, lacking talent for eight splendid lays.
節令周期中蘊含社羣認同的儀式表達。
臘雪消融於古台,桑郊彩旗迎日,描繪歲末新春將至的郊野景象。
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理