杳杳有時當永恨,依依何處照閒眠。
靜臨客枕愁寒雨,遠逐魚篷秋暝煙。
纖影乍欹還復立,冷花時結不成圓。
銷魂猶憶江樓夜,曾對離觴賦短篇。
杳杳有時當永恨,依依何處照閒眠。
靜臨客枕愁寒雨,遠逐魚篷秋暝煙。
纖影乍欹還復立,冷花時結不成圓。
銷魂猶憶江樓夜,曾對離觴賦短篇。
(燈光)幽暗深遠,有時會勾起無盡的憾恨;
(它)依依不捨地,在何處映照著閒眠之人?
靜靜地臨近客居的枕邊,爲寒雨而憂愁;
遠遠地追逐著漁船的篷帆,融入秋日暮煙。
纖柔的影子忽然傾斜,隨即又直立起來;
清冷的光花時常凝結,卻無法形成圓滿的形貌。
黯然銷魂時,仍記得江邊樓閣的那一夜,
曾經對著離別的酒杯,寫下了一首短詩。
Dim and distant, it sometimes kindles eternal regret;
Lingering and tender, where does it shine on idle sleep?
Quietly approaching the traveler's pillow, it grieves the cold rain;
Far chasing the fishing boat's awning, autumn dusk mist.
Its slender shadow suddenly tilts, then stands upright again;
Cold blossoms often knot, failing to form a perfect circle.
Heartbroken, I still recall that night by the riverside tower,
When facing the parting cup, I composed a short poem.
燈作爲認知媒介,照見個體與長夜的博弈。
孤燈杳杳映長恨,依依微光照閒眠,抒寫長夜孤寂與幽恨難消之情。
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理