華髮蕭蕭居士身,江頭風雨折烏巾。
無人問字尤宜懶,有吏徴租未是貧。
薄宦倘來難倚仗,舊交漸少每酸辛。
敲門且復尋僧話,要吉他生物外因。
華髮蕭蕭居士身,江頭風雨折烏巾。
無人問字尤宜懶,有吏徴租未是貧。
薄宦倘來難倚仗,舊交漸少每酸辛。
敲門且復尋僧話,要吉他生物外因。
我頭髮稀疏花白,一副居士的身軀,
在江邊,風雨吹折了我的黑色頭巾。
無人來請教學問,正適合懶散度日;
雖有官吏來徵收租稅,但還不算真正貧困。
微薄的官職即便偶然得來,也難以依靠;
舊日交遊漸漸稀少,每每感到心酸苦澀。
且去敲敲門,再找僧人談談話,
想要結下來世超脫塵俗的緣分。
My hair, sparse and white, a lay Buddhist's frame,
By riverside, wind and rain snap my black hood.
No one asks about words, better to be lazy and tame;
Though clerks demand rent, I'm not in utter penury's mood.
A petty post, if it comes, offers no reliable stay;
Old friends dwindle, each loss brings a bitter sting.
I'll knock on the door again, seek a monk to converse and pray,
To forge a bond beyond this life, a transcendental thing.
個體在生命周期中堅守身份認同。
詩人自述年老體衰,在江頭風雨中堅守隱士身份。
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理