小雨暗江城,倦客寄僧榻。
孤燈如秋螢,清夜自開闔。
遙憐萍青青,厭聽鼃閤閤。
窗明竟無寐,卯酒倒殘榼。
小雨暗江城,倦客寄僧榻。
孤燈如秋螢,清夜自開闔。
遙憐萍青青,厭聽鼃閤閤。
窗明竟無寐,卯酒倒殘榼。
細雨使江城變得昏暗,
疲倦的旅人寄宿在僧人的牀榻。
孤燈的光亮如同秋日的螢火,
在清寂的夜裡獨自明滅。
我遙遙憐惜那青青的浮萍,
厭煩聽那閣閣不停的蛙鳴。
窗子明亮,我竟徹夜未眠,
待到清晨,倒盡殘酒在空樽中。
A fine rain dims the riverside town,
A weary traveler rests in a monk's bed.
A lone lamp glows like an autumn firefly,
In the clear night, it flickers on and off.
From afar, I pity the green duckweed,
And tire of the endless croaking of frogs.
The bright window keeps me awake all night,
At dawn, I pour the dregs of wine from the jug.
在治理視角下,僧榻成爲漂泊者暫時安頓身心的微觀空間。
詩人羈旅江城,宿於僧寺,描繪雨中蕭瑟之景與倦客情懷。
本詩為五言古詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理