巧說安能敵拙修,焚香黙坐一窗幽。
煌煌炎火常下照,浩浩黃河方逆流。
氣住神仙端可學,心虛造物本同遊。
絕知此事不相負,荊棘剪除梨栗秋。
巧說安能敵拙修,焚香黙坐一窗幽。
煌煌炎火常下照,浩浩黃河方逆流。
氣住神仙端可學,心虛造物本同遊。
絕知此事不相負,荊棘剪除梨栗秋。
巧言善辯怎能比得上樸拙的修行?
我焚香靜坐,面對一扇幽窗。
煌煌烈日依然高懸照耀,
浩浩黃河卻正在倒流。
氣息凝定,仙道確實可以修習;
內心虛靜,本與造化同游。
我深知此事絕不會辜負我,
待到剪除荊棘,便是梨栗豐收的秋天。
How can clever words ever rival earnest cultivation?
I burn incense and sit in silence by a quiet window, serene.
The blazing sun of summer forever shines down from above,
While the vast Yellow River now flows fiercely upstream.
If one's vital breath is stilled, the way of immortals can truly be learned;
With a mind emptied of self, one roams with the Creator, at one.
I know for certain this path will never betray my devotion—
Thorns and brambles cleared away, autumn brings pears and chestnuts, a harvest won.
焚香默坐的修心,是一種指向內在認同的認知實踐。
詩人認爲巧言令色不如拙樸修心,於幽窗下焚香默坐,在靜寂中尋求內心的安寧與修爲。
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理