霜落江清水見魚,偶然徙倚草堂孤。
雪天黯淡常如晚,煙樹微茫直欲無。
下澤乘車終碌碌,上方請劍漫區區。
擬將疏逸消豪氣,尋罷酒徒尋獵徒。
霜落江清水見魚,偶然徙倚草堂孤。
雪天黯淡常如晚,煙樹微茫直欲無。
下澤乘車終碌碌,上方請劍漫區區。
擬將疏逸消豪氣,尋罷酒徒尋獵徒。
寒霜降落,江水清澈,魚兒顯現;
我偶然徘徊,倚靠著孤零零的草堂。
雪天陰暗,常常像傍晚一樣;
煙靄中的樹木微茫一片,簡直要消失不見。
在下澤之地乘車奔波,終究只是碌碌無為;
向朝廷請劍殺敵,也不過是區區小事。
打算用疏放閒逸來消磨豪壯之氣,
找完了酒友,又去找獵友。
Frost falls, the river clears, fish appear;
By chance I linger, leaning by my lonely thatched hut.
Snowy skies are dim and dusky, ever like evening;
Misty trees faint and hazy, almost vanishing.
Riding a cart in the low marshlands—in the end, mere bustle;
Presenting a sword to the emperor above—vain, trivial efforts.
I plan to dissipate my heroic spirit through solitude and ease,
Seeking, after quitting drinking companions, hunting companions.
江清見魚,是心靈在孤寂中對秩序的認同。
冬日江亭倚望,見霜清水澈,孤寂中透出清冷閒適的意境。
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理