老寄孤村裡,悠然臥曲肱。
算貧先放鶴,嫌鬧併疏僧。
古戍高秋笛,寒窗半夜燈。
平生羞詭遇,多獲豈吾能。
老寄孤村裡,悠然臥曲肱。
算貧先放鶴,嫌鬧併疏僧。
古戍高秋笛,寒窗半夜燈。
平生羞詭遇,多獲豈吾能。
年老的我寄居在孤寂的村莊裡,
悠然自得地曲臂而臥。
若要論清貧,我早已將鶴放歸自然;
嫌惡喧鬧,便也與僧人疏遠往來。
古老的戍樓傳來高秋的笛聲,
寒窗下亮著半夜的孤燈。
平生以投機取巧的遭遇爲恥,
豐厚的收穫豈是我所能求得?
Old, I lodge in a lonely village,
At ease, I lie with my arm for a pillow.
To reckon poverty, I first set the crane free;
Disliking noise, I also keep monks at a distance.
From the ancient fort, an autumn flute sounds high;
By the cold window, a midnight lamp burns alone.
All my life I've been ashamed of crafty gains—
How could abundant harvests ever be my lot?
在孤寂中完成對自我處境的清醒認知。
詩人刻畫寄身孤村的晚年形象,展現隨遇而安的悠然心境。
本詩為五言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理