古人已死書獨存,吾曹賴書見古人。
後之視今猶視古,吾書未泯要有取。
賈生痛哭漢文時,至今讀之有餘悲。
魏徵嘻笑封德彝,生亦豈責絳灌知。
窮秋風雨臥孤館,萬世悠悠百年短。
垂死成功亦未晚,安知無人嘆微管。
古人已死書獨存,吾曹賴書見古人。
後之視今猶視古,吾書未泯要有取。
賈生痛哭漢文時,至今讀之有餘悲。
魏徵嘻笑封德彝,生亦豈責絳灌知。
窮秋風雨臥孤館,萬世悠悠百年短。
垂死成功亦未晚,安知無人嘆微管。
古代的人已經逝去,只有書籍獨自留存;
我們這些人依賴書籍才能見到古人的精神。
後世看待我們今天,就像我們看待古代一樣,
我的著作若能流傳,也定會有人從中汲取營養。
賈誼在漢文帝時曾痛哭陳詞,
至今讀來仍令人感到無盡的悲戚。
魏徵曾對封德彝的言論報以輕蔑的笑聲,
難道活著時就一定要得到那些庸人的理解與認同?
深秋時節,風雨交加,我臥病在孤寂的館舍中;
萬世悠悠無盡,而人生百年何其短暫。
即便瀕死之時取得成功也不算晚,
怎知將來不會有人爲我的微末貢獻而感嘆?
The ancients are long gone, their books alone remain;
Through these books, we glimpse the ancients' world again.
As future eyes will look on our own age as past,
So must my writings, undestroyed, be made to last.
When Jia Yi wept before Emperor Wen of Han,
We read it still and feel the sorrow of the man.
Wei Zheng laughed at Feng Deyi's shallow view—
Must one in life be known by those who never knew?
In late autumn, wind and rain, I lie in my lone room;
A hundred years are short, while endless ages loom.
To achieve success when death is near is not too late;
Who knows if none will sigh for my unnoticed fate?
知識傳承是跨越時間周期的治理與認同紐帶。
書籍連接古今,是後人認識古人的唯一橋樑。
本詩為七言古詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理