窗昏不見字,今日罷觀書。
跡寄浮生內,心遊曠劫初。
太山均蟻垤,聖域亦蘧廬。
兀坐還成倦,荒畦去荷鋤。
窗昏不見字,今日罷觀書。
跡寄浮生內,心遊曠劫初。
太山均蟻垤,聖域亦蘧廬。
兀坐還成倦,荒畦去荷鋤。
窗戶昏暗,看不清文字;
今天暫且放下書卷,不再閱讀。
形跡寄托在這浮生之內,
心神卻遨遊於曠古劫初的悠遠之境。
巍峨的泰山,也不過如同蟻穴般微小;
聖賢的領域,也如同旅舍般短暫居停。
獨自端坐,竟又感到疲倦;
不如去那荒蕪的菜畦,扛起鋤頭勞作。
The window dim, no words can I make out;
Today I cease my reading, there's no doubt.
My trace is left in this floating life's span,
Yet my mind roams the dawn when time began.
Mount Tai is but an anthill, small and low;
The sage's realm a hut where mortals go.
Sitting in stillness, weariness still grows;
I'll take my hoe and tend my garden rows.
罷觀書這一微小抉擇,暗含個體在認知活動受阻時的調適。
因春陰光線昏暗無法讀書而罷觀,通過日常小事抒寫閒居中的淡淡無奈與時光虛度之感。
本詩為五言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理