樂天悲脫髮,退之嘆墮齒。
吾年垂九十,此事已晚矣。
髮脫妨危冠,齒墮廢大嚼。
晨興對清鏡,何以慰寂寞。
造物本無心,豈欲使汝衰。
曷不望長空,兩曜無停時。
樂天悲脫髮,退之嘆墮齒。
吾年垂九十,此事已晚矣。
髮脫妨危冠,齒墮廢大嚼。
晨興對清鏡,何以慰寂寞。
造物本無心,豈欲使汝衰。
曷不望長空,兩曜無停時。
白居易曾爲脫髮而悲傷,
韓愈曾爲掉牙而嘆息。
我的年紀已將近九十,
這些事對我來說已太遲。
頭髮脫落妨礙戴高冠,
牙齒掉落無法痛快咀嚼。
清晨起來對著明鏡,
用什麼來安慰這寂寞?
造物主本沒有私心,
哪裡是想讓你衰老呢?
何不仰望遼闊的天空,
日月運行永不停息。
Le Tian grieved over his falling hair,
Tui Zhi sighed at his dropping teeth.
My years approach ninety now,
Such matters are already late for me.
Hair loss hinders wearing a tall hat,
Teeth gone ruin the joy of hearty chewing.
At dawn I face the clear mirror,
With what can I console this solitude?
The Creator was never intentional,
How could He wish for your decline?
Why not gaze upon the vast sky,
Where sun and moon never cease their course.
對身體衰變的認知,觸及生命周期的根本命題。
借白居易悲白髮、韓愈嘆落齒,抒發對年華老去的共同感慨。
本詩為五言古詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理