病去身差健,秋高氣漸寒。
未甘常伏几,時作一憑闌。
玉粒炊粳軟,香塵搗藥殘。
欣然顧兒輩,燈下語團欒。
病去身差健,秋高氣漸寒。
未甘常伏几,時作一憑闌。
玉粒炊粳軟,香塵搗藥殘。
欣然顧兒輩,燈下語團欒。
病痛離去,身體稍微康健,
秋意已深,天氣漸漸轉寒。
不甘心總是伏在几案上,
時常起身倚靠著欄杆。
用白玉般的米粒煮出柔軟的粳米飯,
搗藥剩下的香塵已然殘散。
欣然地看著兒孫輩們,
在燈下共敘天倫,話語團圓。
Sickness gone, my body somewhat restored,
Autumn deepens, the air grows gradually cold.
Not content to always lean on my desk,
I sometimes lean on the railing, as of old.
Pearl-like grains cooked soft, fragrant rice I eat,
The fragrant dust of pounded herbs lies incomplete.
Joyfully I turn to my children and wife,
Beneath the lamp, we talk of our shared life.
身體康復後對自然周期的敏銳感知。
病癒後感受秋日寒意,體悟身心變化。
本詩為五言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理