白頭老翁披敗蓑,求魚終日罩淮波。
波深水闊望不絕,網目雖繁能幾何。
大魚鱣鱏入淵底,小魚魂鯢登網裡。
手皸足趼吁可憐,何不為網大如天。
白頭老翁披敗蓑,求魚終日罩淮波。
波深水闊望不絕,網目雖繁能幾何。
大魚鱣鱏入淵底,小魚魂鯢登網裡。
手皸足趼吁可憐,何不為網大如天。
白髮老翁披著破舊的蓑衣,
終日捕魚,在淮河波濤中下罩。
波濤深,水面闊,望不到盡頭;
網眼雖然細密,又能捕到多少?
大魚如鱣鱏沉入深淵之底,
小魚如魂鯢卻鑽進網裡。
手腳皸裂長繭,唉,真是可憐,
爲什麼不把網織得大如天呢?
A white-haired old man in a tattered raincoat,
Seeks fish all day, casting his net over Huai's waves.
Waves deep, waters wide, his gaze cannot reach the end;
Though the net's mesh is fine, how much can it catch?
Large fish like sturgeon sink to the abyss's depths,
Small fish, minnows and such, climb into the net's hold.
Hands chapped, feet calloused—alas, how pitiable!
Why not make a net vast as the heavens?
漁翁罩波是生存博弈中個體與自然周期的對抗。
刻畫漁翁終日求魚的艱辛形象,暗含對底層生活的同情。
本詩為七言古詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理