多病傷春客,經時獨掩扉。
偶隨游騎出,已見落花飛。
芳草微迎履,香風細弄衣。
扁舟可載酒,便擬拍浮歸。
多病傷春客,經時獨掩扉。
偶隨游騎出,已見落花飛。
芳草微迎履,香風細弄衣。
扁舟可載酒,便擬拍浮歸。
多病的、爲春天傷感的人,
長久以來獨自關著門扉。
偶然隨著出遊的騎隊外出,
便已看見落花紛飛。
芬芳的草兒微微迎向我的步履,
香風細細地拂弄我的衣襟。
一葉扁舟可以載著酒,
我便打算拍浮於水上,醉飲而歸。
A sickly guest, saddened by spring's decay,
For long has kept his door closed, day by day.
By chance, I followed riders on a spree,
And saw already fallen blossoms flee.
Sweet grasses gently greet my passing feet,
Soft scented breezes play with my robe, sweet.
A flat boat could carry wine, I deem,
I plan to float, immersed, as in a dream.
個體在時間周期中的脆弱與孤獨體驗。
多病之客感傷春逝,獨自閉門,抒發孤寂與時光流逝之愁。
本詩為五言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理