蘚石闌幹一欠伸,垂楊無力不禁顰。
清明此去幾何日,燕子未來誰可人。
病起不知雙鬢雪,雨中老卻一分春。
西山雲臥蕨拳紫,待約溪翁飽食新。
蘚石闌幹一欠伸,垂楊無力不禁顰。
清明此去幾何日,燕子未來誰可人。
病起不知雙鬢雪,雨中老卻一分春。
西山雲臥蕨拳紫,待約溪翁飽食新。
倚著生滿苔蘚的石欄杆,我伸了個懶腰。
垂柳柔弱無力,不禁皺起了眉。
離清明還有多少天呢?
燕子還沒歸來,誰又能稱人心意?
病癒起身,才不知雙鬢已雪白。
在雨中,一分春意已然老去。
西山上雲臥之處,蕨菜拳曲著紫色。
等著約溪邊的老翁,一起飽餐這新鮮的美味。
Leaning on mossy stone railings, I stretch with a sigh.
The weeping willow, frail, cannot help but frown nearby.
How many days are left from now 'til Clear and Bright?
Swallows not yet returned, who can delight my sight?
Rising from illness, unaware my temples are snow-white.
In the rain, a fraction of spring withers out of light.
West hill clouds recline where fern fists purple hue retain.
Waiting to invite the streamside elder for a fresh, full meal again.
自然景物的無力感,映射出主體對治理心緒的疏離。
春日漫步所見慵懶景緻,流露淡淡閒愁。
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理