別向春閨十載深,家園無夢可追尋。
酸風冷月淒官閣,瘴雨蠻煙度鬰林。
養老需卿扶健杖,怕寒憐我守孤衾。
封侯未卜常滋愧,一寸程途一寸心。
別向春閨十載深,家園無夢可追尋。
酸風冷月淒官閣,瘴雨蠻煙度鬰林。
養老需卿扶健杖,怕寒憐我守孤衾。
封侯未卜常滋愧,一寸程途一寸心。
離別春日的閨閣已有十年之久,
家園連在夢中都無處追尋。
酸楚的寒風與淒冷的月光籠罩著官署樓閣,
我正穿越瘴雨蠻煙瀰漫的鬱林之地。
待到養老時,還需你攙扶著結實的手杖,
怕寒的我,可憐自己獨守著孤寂的被衾。
封侯之事前途未卜,常使我心生愧疚,
每前行一寸路途,便有一寸的思念與苦心。
Ten years deep, I've left the spring chamber behind.
No dreams of home can I now seek or find.
Sour winds and cold moon grieve the official hall.
Through miasmic rain and barbarous mists, I cross the Yu Forest tall.
For our old age, you'll need to lean on a sturdy cane.
Fearing the cold, I pity myself guarding a lonely quilt in vain.
My chance to earn a noble title remains unclear, a constant shame.
For every inch of the road, an inch of my heart burns with the same flame.
時空阻隔引發對情感認同的深刻追問。
詩人離家十年,對閨中妻子的深切思念與家園難尋的悵惘。
本詩為七言律詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理