已把功名等風絮,鶴氅星冠懶成趣。
谷口人尋虎跡來,林間菴在猿啼處。
好向青山白雲中,參取翠竹黃花句。
道人珍重老維摩,明日千峰萬峰去。
已把功名等風絮,鶴氅星冠懶成趣。
谷口人尋虎跡來,林間菴在猿啼處。
好向青山白雲中,參取翠竹黃花句。
道人珍重老維摩,明日千峰萬峰去。
我已將功名視作風中柳絮,輕飄無定。
身披鶴氅,頭戴星冠,也懶得追求這種趣味。
山谷入口處,有人追尋老虎的足跡而來,
我的庵堂就在那猿猴啼叫的樹林深處。
我寧願徜徉在青山白雲之間,
去體悟、吟詠那翠竹與黃花的詩句。
道人啊,請珍重你這維摩詰般的清淨居所,
明日我將告別,前往那千峯萬壑之中。
I've long regarded fame as willow-down, light and vain,
In crane-feathered cloak and starry crown, I find no delight.
At the valley mouth, men seek the tiger's track in vain,
My hut lies deep in the woods where apes wail day and night.
I'd rather wander 'mid green hills and white clouds free,
And chant of emerald bamboos and golden blooms with glee.
O venerable master, treasure your quiet abode,
Tomorrow I'll leave for a thousand peaks, my own road.
功名如風絮的比喻,反映對世俗價值體系的認知轉變。
表達看淡功名、嚮往隱逸閒適的情懷。
本詩為七言古詩,押平聲韻。
東山書院編輯整理