葵扇秋來賤。
阿誰知、初回輕暑,又教題遍。
不是琵琶知音少,無限如簧巧囀。
倩說似、長門休怨。
莫把蛾眉與人妒,但疏梅、淡月深深院。
臨寶鑑,欲妝懶。
少時聲價傾粱苑。
到中年,也曾落魄,霧收雲卷。
待入漢庭金馬去,灑筆長江滾滾。
好留取、才名久遠。
過眼榮華俱塵土,聽關睢、盈耳離騷婉。
歌不足,爲嗟嘆。
葵扇秋來賤。
阿誰知、初回輕暑,又教題遍。
不是琵琶知音少,無限如簧巧囀。
倩說似、長門休怨。
莫把蛾眉與人妒,但疏梅、淡月深深院。
臨寶鑑,欲妝懶。
少時聲價傾粱苑。
到中年,也曾落魄,霧收雲卷。
待入漢庭金馬去,灑筆長江滾滾。
好留取、才名久遠。
過眼榮華俱塵土,聽關睢、盈耳離騷婉。
歌不足,爲嗟嘆。
葵扇到了秋天便不值錢。
有誰知道,剛迴轉的輕暑天氣,又讓人題遍詩扇。
並非琵琶知音稀少,而是有無數如簧巧舌的婉轉聲音。
請替我訴說,長門宮不必哀怨。
莫將蛾眉之美與人爭妒,只願與疏梅、淡月在深深庭院相伴。
面對寶鏡,想要梳妝卻心意慵懶。
年少時聲名傾倒梁苑才士。
到了中年,也曾經歷落魄,如霧散雲收。
期待進入漢庭金馬門後,以筆墨揮灑長江滾滾波濤。
好留下才子之名流傳久遠。
過眼榮華俱成塵土,且聽《關雎》盈耳、《離騷》婉轉。
歌詠不足,爲此嗟嘆。
Palm-leaf fans cheapen in autumn.
Who knows? The mild heat just returned, yet I'm asked to inscribe again.
Not that the pipa lacks listeners, but infinite oriole-like trills.
Ask to be told: in Long Gate, cease complaint.
Don't rival others with moth-eyebrows; only sparse plums, pale moon in a deep courtyard.
Facing the precious mirror, I'm too lazy to adorn.
In youth, my fame toppled the Liang Garden.
To middle age, also once downcast, mist cleared, clouds rolled.
Waiting to enter Han's Golden Horse Gate, I'll splash my brush on the rolling Yangtze.
Better to leave behind a lasting name of talent.
Passing glories all turn to dust; listen—the Ospreys' melody, the Li Sao's gentle grace.
Song insufficient, I sigh.
趙以夫以扇喻人,自述才名與人生起伏。
對個人聲價周期的反思蘊含深刻的認同焦慮。
詞人借扇自喻,回顧少時聲名與中年落魄,表達對榮華如土的感慨與才名久遠的追求。
聲價 · 落魄 · 榮華 · 才名 · 嗟嘆
東山書院編輯整理