花似醺容上玉肌。
方論時事卻嬪妃。
芳陰人醉漏聲遲。
珠箔半鉤風乍暖,雕梁新語燕初飛。
斜陽猶送水精卮。
花似醺容上玉肌。
方論時事卻嬪妃。
芳陰人醉漏聲遲。
珠箔半鉤風乍暖,雕梁新語燕初飛。
斜陽猶送水精卮。
花朵如微醺的容顏映上美玉般的肌膚。
正在議論時事,卻讓嬪妃們退下。
在芳香的樹蔭下,人已醉,更漏聲顯得遲緩。
珠簾半卷,暖風初起,
雕樑上燕子初飛,呢喃新語。
斜陽依舊映照著那水晶酒杯。
Flowers blush like drunken beauty on jade skin,
Discussing state affairs, yet sidelining the courtly kin.
In fragrant shade, men drunk, the water-clock ticks slow.
Pearl blinds half-hooked, the breeze brings warmth anew,
On carved beams, young swallows try their first soft coo.
The setting sun still shines upon the crystal cup's glow.
宋寧宗趙擴宮廷春暮詞。
在閒適表象下暗藏權力博弈的微妙平衡。
描繪宮廷宴飲場景,以花喻人,暗含對時政與享樂的微妙諷喻。
醺容 · 嬪妃 · 漏聲 · 風暖 · 新語
東山書院編輯整理