春入山家,杖藜獨步登嚴岫。
野花爭秀。
弄蕊香盈袖。
對景開懷,莫遣雙眉皺。
春難久。
亂紅飛後。
留得韶光否。
春入山家,杖藜獨步登嚴岫。
野花爭秀。
弄蕊香盈袖。
對景開懷,莫遣雙眉皺。
春難久。
亂紅飛後。
留得韶光否。
春意悄然潛入山居,我拄著藜杖獨自登上高峻的山巒。
野花競相綻放,爭奇鬥豔。
我撥弄花蕊,幽香沾滿了衣袖。
面對此景敞開胸懷,切莫讓雙眉緊鎖。
春光難以久留。
待到繁花紛飛凋零之後,
美好的時光還能否留存?
Spring steals into the mountain home, I climb the steep cliff alone with my cane.
Wild flowers vie in bloom,
Their fragrant pistils fill my sleeves.
Facing the view, I open my heart, let not my brows furrow.
Spring is hard to last.
After the riot of reds fly away,
Will the prime time stay?
張掄退隱後山居所作。
在春逝的周期中,他選擇以豁達的認同安頓自我。
描繪春日山行所見野花爭秀之景,抒發對春光易逝的淡淡惆悵。
春 · 杖藜 · 香盈袖 · 韶光
東山書院編輯整理