玉搔頭。
是何人敲折,應為節秦謳。
棐幾朱弦,剪燈雪藕,幾回數盡更籌。
草草又、一番春夢,夢覺了、風雨楚江秋。
卻恨閒身,不如鴻雁,飛過妝樓。
又是山枯水瘦,嘆迴腸難貯,萬斛新愁。
懶復能歌,那堪對酒,物華冉冉都休。
江上柳、千絲萬縷,惱亂人、更忍凝眸。
猶怕月來弄影,莫上簾鉤。
玉搔頭。
是何人敲折,應為節秦謳。
棐幾朱弦,剪燈雪藕,幾回數盡更籌。
草草又、一番春夢,夢覺了、風雨楚江秋。
卻恨閒身,不如鴻雁,飛過妝樓。
又是山枯水瘦,嘆迴腸難貯,萬斛新愁。
懶復能歌,那堪對酒,物華冉冉都休。
江上柳、千絲萬縷,惱亂人、更忍凝眸。
猶怕月來弄影,莫上簾鉤。
一支玉搔頭。
不知被誰敲斷了,想必是為合節拍而歌詠。
紅漆几案上擺著琴絃,燈下剪著雪藕,一遍遍數盡更漏。
匆匆又是一場春夢,夢醒時,
風雨已籠罩楚江秋色。
只恨此身閒散,不如鴻雁,
能飛過她的妝樓。
又到山枯水瘦時節,
可嘆愁腸難容萬斛新愁。
懶得再歌,哪堪對酒,美好景物漸漸都消歇。
江邊柳樹,千絲萬縷,
撩亂人心,更不忍凝望。
還怕月光來弄影,
切莫捲起簾鉤。
A jade hairpin, broken.
Who snapped it? For the rhythm of a song.
Red strings on sandalwood, lotus roots by lamplight, counting night's watches long.
Spring dreams, hastily spun, then woken—
Autumn storms on the river, leaving regret sown.
My idle self envies wild geese that fly past her bower.
Mountains gaunt, rivers thin, again.
How can my heart hold this new sorrow, ten thousand measures then?
Too weary to sing, too pained for wine, all beauty fades away.
Willows on the river, a thousand threads,
Disturb the gaze, how can I bear to look?
Even the moonlight, casting shadows, I dread—
Don't hook the curtain up, I pray.
南宋遺民,國變後漂泊感懷。
以物候週期映照個體在歷史斷裂中的認同困境。
詞人借春夢覺後、秋景蕭瑟之象,抒發身世閒散、愁緒難排的孤寂心境。
春夢 · 風雨 · 迴腸 · 新愁 · 物華
東山書院編輯整理