不禁枕簟新涼。
夜初長。
又是驚回好夢、葉敲窗。
江南望。
江北望。
水茫茫。
贏得一襟清淚、拌餘香。
不禁枕簟新涼。
夜初長。
又是驚回好夢、葉敲窗。
江南望。
江北望。
水茫茫。
贏得一襟清淚、拌餘香。
禁不住枕蓆間新添的涼意。
夜晚剛剛開始變長。
又是被驚醒了好夢——是樹葉敲打著窗欞。
向江南眺望。
向江北眺望。
唯見江水茫茫無際。
只落得滿襟清冷的淚,摻和著殘餘的芳香。
I cannot bear the new chill of pillow and mat.
The night just begins to grow long.
Again, a good dream is startled away—leaves tapping the window.
Gazing south of the river.
Gazing north of the river.
Water vast and vague.
All I gain is a lapful of clear tears, mingled with lingering fragrance.
秋夜懷人,夢醒望江。
空間的茫然凝視,映射出離散後認同的虛空與哀傷。
描寫秋夜夢醒後望斷江南江北、清淚沾衣的孤寂悵惘之情。
新涼 · 好夢 · 驚回 · 茫茫 · 清淚
東山書院編輯整理